با هم متن احکام اسلامی برگرفته از رساله های توضیح المسائل مراجع را مرور می کنیم.
خداوند بزرگ برای استفاده انسانها، طبیعت زیبا و تمام حیوانات و میوه ها و سبزیجات را در اختیار بشر قرار داده است، تا از آنها برای خوردن و آشامیدن و پوشاک و مسکن و سایر نیازهای خود بکار گیرند. ولی برای حفظ جان انسانها و تندرستی جسم و سلامتی روح و بقای نسل بشر و احترام به حقوق دیگران، قوانین و مقرراتی قرار داده است که در اینجا به برخی از آنها که در رابطه با خوراکی ها و آشامیدنیها است میپردازیم:
انواع خوراکی ها عبارتند از : 1- گیاهی شامل میوه ها و سبزیجات 2- حیوانی شامل چهارپایان اهلی و وحشی و همچنین پرندگان و آبزیان دریایی
احکام خوراکی ها (مطابق فتاوای آیه الله اراکی و خوئی و گلپایگانی و تحریر الوسیله) :
برای غذاهای گیاهی : تمام میوه ها و سبزیجات حلال است، مگر آنچه برای بدن ضرورت داشته باشد.
برای غذاهای حیوانی : چهارپایان به دو گروه اهلی و وحشی تقسیم میشوند که احکام متفاوتی دارند.
چهارپایان اهلی حلال گوشت مانند انواع گوسفندان، بز، گاو،گاومیش، شتر
چهارپایان اهلی مکروه گوشت مانند اسب، قاطر، الاغ
چهارپایان اهلی حرام گوشت مانند سگ، گربه، و سایر حیوانات
چهارپایان وحشی حلال گوشت مانند آهو، گاو، بزکوهی، گورخر
چهارپایان وحشی حرام گوشت مانند گرگ، پلنگ، شیر، روباه و تمامی حیوانات درنده
تمام حیوانات درنده، حرام گوشت هستند. هرچند از نظر قدرت درندگی ضعیف باشند؛ مانند روباه
خوردن گوشت خرگوش حرام است.
خوردن تمام انواع حشرات، حرام می باشد.
پرندگان حلال گوشت مانند تمام اقسام کبوترها و قمری و تمام اقسام گنجشکها و بلبل و مرغ و خروس
پرندگان حرام گوشت مانند خفاش، طاووس، کلاغ و زاغ،
تمام پرندگانی که چنگال دارند مانند عقاب حرام گوشت هستند.
خوردن گوشت پرستو و هدهد مکروه است.
احتیاط واجب آنست که از خوردن گوشت هدهد خودداری نمایید.
تخم مرغ و تخم پرندگان حلال گوشت نیز حلال است.
تخم پرندگان حرام گوشت، نیز حرام است.
از آبزیان و حیوانات دریایی، تنها ماهی پولک دار و برخی از پرندگان دریایی حلال گوشت هستند.
میگو که همان ملخ دریایی و از پرندگان است، حلال گوشت میباشد.
خوردن تخم چهارپایان حلال گوشت، حرام است.
نوشیدن شراب و هر مایع مست کننده، حرام است.
خوردن گل حرام است اما خوردن کمی از تربت سیدالشهدا برای شفا یافتن از بیماری اشکال ندارد.
خوردن و آشامیدن دارای آدابی است که مراعات آنها موجب تندرستی و پاداش بازپسین میشود.
به طور کلی خوردن و آشامیدن چیز نجس، حرام است.
به طور کلی خوردن چیزی که برای انسان ضرر دارد، حرام است.
همانطور که آرشاویردر آوانسیان در کتابهای خامخواری و پخته خواری تذکر میدهد؛ در هیچ کجای تاریخ و در هیچ سندی نیامده است که غذای پخته، حرام است و غذای پخته اساس تمامی بیماری ها، جنگها و تجاوزات بشری و کوتاه شدن جوانی و مرگ زودرس است. حتی در رساله های اسلامی هم چنین مدارکی مشاهده نمیشود. اما میتوان دو حکم کلی زیر که از علمای اسلامی است را در نظر گرفت و به وگانیسم و رافودیسم فتوا داد. این دو حکم اینست :
حکم اول : خوردن تمامی میوه ها و سبزیجات، حلال است مگر آنچه برای بدن ضرر داشته باشد.
حکم دوم : خوردن هر چیزی که برای انسان ضرر دارد، حرام است.
اگر از آیات محکم 172 تا 176 سوره بقره استفاده کنیم این حکمها را نیز میتوانیم استخراج کنیم:
حکم سوم : روزی انسان میوه ها و سبزیجات است که باید از آنها بخورد و خدا را سپاسگذارد. آیه 172 از سوره البقره.
حکم چهارم : خوردن مردار، خون و گوشت، شیر و تخم مرغ و تمامی غذاهای حیوانی به شرط آنکه ناچار باشیم و ستمگر نباشیم و نام خدا را بر زبان آوریم، گناهی نیست و حلال است. مطابق آیه 173 سوره البقره از قران کریم.
حکم پنجم : سرنوشت منکران به خدا و کتاب مقدس آنست که آتش در شکمشان فرو برود و شکنجه ای دردناک داشته باشند. البته خدا آنها را پاکیزه نمی سازد و روز رستاخیز نیز با آنها سخن نمیگوید زیرا آنها گمراهی را بجای هدایت و شکنجه را بجای آمرزش خریدند. آیات 174 و 175 از سوره بقره از قران کریم.
باید در رابطه با گناه خواندن پخته خواری دقت کنیم زیرا مطابق آیه 174 و 175، پخته خواری سرنوشت کسانی است که خدا و کتاب را منکر میشوند و به گمراهی می افتند.
همچنین باید در رابطه با گناه خواندن حیوان خواری نیز دقت داشته باشیم زیرا مطابق آیه 173، خوردن حیوانات و محصولات حیوانی در هر صورت حرام است مگر برای کسانی که ناچار شوند؛ و البته به شرط اینکه ستمگر نباشند و نام خدا را بر زبان آورند گناهی نخواهد بود.
اگر بهتر دقت کنیم از آیه 173 به این نتیجه میرسیم:
حکم اول : خوردن محصولات حیوانی حرام است.
حکم دوم : خوردن محصولات حیوانی برای کسانی که ناچار شوند به شرط اینکه نام خدا را بر زبان آورند و ستمگر نباشند گناه نیست اما حرام است.
و همچنین اگر بهتر به آیه ها آتش در قران مانند آیه 174 و 175 و دیگر آیات دقت کنیم به این نتیجه می رسیم:
حکم سوم: خوردن خوراکهای پخته و آنچه که از آتش پر شده است، سرنوشت شوم منکران به خدا و پیامبر و کتاب آسمانی است و نه حکمی به حرام و حلال غذای پخته داده شده و نه آن را گناه خوانده است. از صفات این سرنوشت شوم آنست که هرکه به آن دچار شود در آن جاویدان بماند و شکنجه ای دردناک را تحمل کند.
از آنجا که نتوانستیم برای حرام و گناه خواندن پخته خواری از آیات آتش نتیجه ای بگیریم پس به آیات اسراف مراجعه میکنیم تا به رافودیسم یعنی به خامخواری برسیم. چند آیه در قران، انسان را به خودداری از اسراف امر میکند.
آیه 141 از سوره انعام : و اوست که باغهایی با داربست و بدون داربست، و خرما و کشتزار با میوه های گوناگون آن، و زیتون و انار همانند یکدیگر یا غیر همانند پدید آورد. از میوه آن چون به بار برسد بخورید، و حق آن به بینوایان را روز بهره برداری بدهید و زیاده روی نکنید که او اسراف کاران را دوست نمی دارد.
آیه 31 از سوره اعراف : ای فرزندان آدم، جامه خود را در هر نمازی بر گیرید، و بخورید و بیاشامید و زیاده روی نکنید که او اسراف کاران را دوست نمی دارد.
آیه 127 از سوره طه : و اینگونه هرکه را به زیاده روی گراییده و به نشانه های پروردگارش نگرویده است سزا میدهیم و قطعا شکنجه بازپسین سخت تر و پایدار تر است.
آیه 53 از سوره زمر : بگو ای بندگان من که بر خویشتن زیاده روی روا داشته اید، از مهربانی خدا ناامید نشوید. همانا خدا همه گناهان را می آمرزد، که او خود آمرزنده مهربان است.
در فرهنگ فارسی دکتر معین نیز در تعریف واژه اسراف آمده است:
اسراف یعنی : زیاده روی، تند روی، گزاف کاری کردن، گذشتن از حد میانه، تلف کردن مال، ولخرجی کردن، افراط، تبذیر، فراخ روی، فراخ رفتاری، زیاده روی کردن.
باز هم نمیتوان از این آیات نتیجه گرفت که رساندن آتش به خوراک گیاهی گناه است مگر آنکه رساندن آتش به معنای پختن باشد زیرا در عملیات پخت و پز ما به گناه اسراف مبتلا میشویم. از آنجا که اسراف و زیاده روی از دیدگاه قران گناه است پس عملیات پختن که باعث نابودی غذا میشود و ما را وادار میکند که مصرفمان را زیادتر بکنیم و به زیاده روی رو آوریم، گناهی بزرگ و حرام محسوب میگردد.
بحث رافودیسم و خامخواری مربوط به این عصر صنعتی و قرن اخیر است و همین نشان میدهد که تمدن بشری در یک اسراف بزرگ گمراه گشته است. این اتفاق در دوره های پیشین تمدن بشری رخ نداده بود و کسی هم در رابطه با رساندن بیش از اندازه آتش به غذا سخنی نگفته است. فقط در قران اشاره شده است که خدا گناهکاران را با آتش به سزای بدکاریشان را میرساند و مهمتر آنکه، منکران خدا و پیامبر و کتابش توسط آتش خواری به شکنجه ای دردناک مبتلا میگردند. نتیجه ای که میگیریم اینست که: کسانی که خوراک گیاهی را می پزند، به گناه زیاده روی رو میکنند و به آتش خواری دچار میشوند، آتشی که در شکمهایشان فرو میرود. خدا آنها را پاکیزه نمی سازد و شکنجه ای دردناک خواهند داشت. البته نباید از مهربانی خدا ناامید شد زیرا خدا آمرزشکار مهربان است.
نتایج تفسیر آیات آتش و اسراف در قرآن به صورت خلاصه چنین است :
رساندن آتش به خوراک گیاهی گناه نیست و حرام نیست.
سرنوشت منکران به خدا و پیامبر و کتابش، آتش خواری و شکنجه ای دردناک است.
خدا منکران را از آتش فرو رفته در شکم پاک نمی سازد و روز رستاخیز با آنان سخن نمیگوید.
رساندن بیش از اندازه آتش به خوراک گیاهی، اسراف و زیاده روی است و گناهی بزرگ و حرام است.
پختن یعنی زیاده روی در رساندن آتش به خوراک گیاهی که هم گناه است و هم حرام و ممنوع میشود.
کسانی که در رساندن آتش به خوراک گیاهی خودشان زیاده روی کرده اند نباید از مهربانی خدا ناامید شوند زیرا خدا آمرزشکار مهربان است.
خامخواری و رافودیسم، انسان را از زیاده روی در رساندن آتش به خوراک نهی میکند و نمیگذارد که انسان به گناه پخته خواری دچار شود، آتش را در شکمش فرو ببرد و به شکنجه های دردناک بیماریهای مختلف مبتلا بگردد.
پس پختن از دیدگاه قران چون اسراف است، گناهی بزرگ است و ممنوع و حرام میباشد.
بدین ترتیب قران از وگانیسم به طور مستقیم حمایت می کند و از رافودیسم به طور غیر مستقیم و از طریق نکوهش اسراف حمایت میکند. با این اجتهاد نتیجه میگیریم که قران به طور کامل به خامگیاهخواری دستور میدهد و آیاتش انسان را راههای خلاف خامگیاهخواری باز میدارد.
احتیاط واجب آنست که نام خدا را برای خوردن هیچ جنبنده ای نبریم و از خوردن محصولات حیوانی پرهیز کنیم. با این خودداری گیاهخوار میشویم و وگانیسم را اجرا میکنیم.
نوشته شده در تاریخ سه شنبه 24 آبان 1390 | توسط:
حمید ناظمی | طبقه بندی:
مقالات مهم علمی، |
نظرات()